Η μπύρα, χθες, σήμερα. Ιστορία, χρήσιμες συμβουλές

Αλκοολούχα
Typography
  • Smaller Small Medium Big Bigger
  • Default Helvetica Segoe Georgia Times

Μπύρα ή αλλιώς στα ελληνικά «Ζύθος» είναι αλκοολούχο ποτό παραγόμενο από τη σακχαροποίηση του αμύλου και την αλκοολική ζύμωση των σακχάρων που προέκυψαν.


Το άμυλο και τα ένζυμα που προκαλούν τη σακχαροποίηση προέρχονται, κατά κανόνα, από βυνοποιημένα δημητριακά, συνήθως βυνοποιημένο κριθάρι και βυνοποιημένο σιτάρι.
Μπορούν όμως να χρησιμοποιηθούν εν μέρει και άλλες πηγές σακχάρων ή αμύλου, όπως ζάχαρη, σιρόπι μαλτόζης, σιρόπι γλυκόζης, ρύζι, αραβόσιτος και άλλα.

Στην μπύρα, γίνεται και προσθήκη λυκίσκου, αρωματικό φυτό το οποίο εκτός από το άρωμά του προσδίδει στην μπύρα δροσιστική πικράδα και δρα σαν φυσικό συντηρητικό, ενώ μπορούν να προστεθούν και άλλα αρωματικά κατά περίπτωση από βότανα ή φρούτα. Η παραγωγή της μπύρας λέγεται «ζυθοποίηση».

mpira 114306505 1

Η μπύρα είναι ένα δροσιστικό, απολαυστικό ποτό, με σχετικά χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ και μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας ισορροπημένης και υγιούς τρόπου ζωής ενός ενήλικα. Όντας φυσικό προϊόν, η μπύρα είναι το πιο παλαιό ποτό του κόσμου και είναι το πλέον ευρέως καταναλισκόμενο αλκοολούχο ποτό παγκοσμίως και το τρίτο κατά σειρά ποτό γενικότερα, μετά το νερό και το τσάι.

Παράγεται σε πολλές διαφορετικές παραλλαγές και είδη. Αναφορές για την παρασκευή μπύρας ξεκινούν από την αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία, περίπου το 4000 π.Χ.

Η βιομηχανία παραγωγής μπύρας είναι σήμερα πολύ ανεπτυγμένη, περιλαμβάνοντας αρκετές και οικονομικά ισχυρές εταιρείες, αλλά και πολλές χιλιάδες μικρών ζυθοποιείων, από μπαρ μέχρι τοπικά ζυθοποιεία ανά τον κόσμο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου βρίσκονται περίπου 7.367 ζυθοποιεία μεταξύ των οποίων και οι έδρες μερικών από τις μεγαλύτερες Ζυθοποιίες στο κόσμο παρήγαγε το 2015, 395 εκατομμύρια εκατόλιτρα μπύρας.

Είναι ο 2ος μεγαλύτερος παραγωγός μπύρας στο κόσμο μετά από τη Κίνα. Οι ευρωπαϊκές μπύρες είναι παγκοσμίου φήμης και διατίθενται σε όλο τον κόσμο.

Η δύναμη της μπύρας σε αλκοόλ κυμαίνεται συνήθως από 4% έως 6% αλκοόλ κατ’ όγκο. Ωστόσο, υπάρχουν μπύρες με αλκοόλη 0.7% (μπύρα χωρίς αλκοόλη), 1.5 % (μπύρα με χαμηλή αλκοόλη) έως και 20%, ενώ κάποιες ζυθοποιίες, τα τελευταία χρόνια έχουν παρασκευάσει μπύρες με αλκοόλη 40%!

Η μπύρα είναι μέρος της κουλτούρας των λαών που την απολαμβάνουν και συνδέεται με κοινωνικές παραδόσεις, όπως φεστιβάλ μπύρας ή με δραστηριότητες σε pubs, μπαρ καφέ-μπαρ, κ.α.

Ετυμολογία:
Η λέξη μπύρα προέρχεται πιθανότατα από την ιταλική λέξη birra, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από τη λατινική -biber (ελλ. ποτό), που συνδέεται και με το λατινικό ρήμα -bibere (ελλ. πίνω). Η ελληνική λέξη ζύθος απαντάται επίσης σε αρχαίους γεωγράφους περιηγητές, όπως ο Διόδωρος και ο Στράβων, δηλώνοντας βασικά το ποτό από κριθάρι, κυρίως των Αιγυπτίων. Η λέξη ζύθος σχετίζεται με το ρήμα -ζέω (δηλαδή βράζω).

Ιστορία
H μπύρα είναι το αρχαιότερο ποτό του κόσμου (φυσικά μετά το νερό) και η γέννησή της αποδίδεται στους Σουμέριους περί το 3000-2800 π.Χ., λαούς νομαδικούς, που όμως εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Μεσοποταμία, οπότε και άρχισαν τις πρώτες καλλιέργειες δημητριακών.

Κάποιες από τις πρώτες αναφορές στην μπύρα συναντούμε σε ένα ποίημα των Σουμερίων, ηλικίας 3900 ετών στη Μεσοποταμία (Αρχαίο Ιράκ). Το ποίημα αυτό εξυμνεί την Ninkasi, προστάτιδα θεά της μπύρας και περιέχει την αρχαιότερη γραπτή συνταγή που έχει βρεθεί για την παρασκευή της μπύρας. Η συνταγή αυτή περιγράφει την παρασκευή της μπύρας από κριθάρι μέσω ψωμιού.

Οι Σουμέριοι ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια, την συγκομιδή, την άλεση και μετά με τον βρασμό των δημητριακών. Αυτοί οι βρασμένοι χυλοί αλεσμένων δημητριακών με νερό, οι οποίοι ξεχάστηκαν από απροσεξία και ζυμώθηκαν στον αέρα ελεύθερα, «γέννησαν» τις πρώτες μπύρες.

Είναι ωστόσο πιθανό η μπύρα να ήταν γνωστή και σε προγενέστερους λαούς της Μεσοποταμίας, και ίσως παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 9500 π.Χ., όταν ξεκίνησε η καλλιέργεια δημητριακών. Αναφορά στην μπύρα περιέχεται και στο έπος του Γκιλγαμές.

Άλλες αναφορές για την παρασκευή μπύρας ξεκινούν από την αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία, περίπου το 4000 π.Χ.

Οι Βαβυλώνιοι, που διαδέχθηκαν τους Σουμέριους, φαίνεται πως επίσης παρασκεύαζαν μπύρα από διάφορα δημητριακά.

Στον κώδικα του Χαμουραμπί ήταν κατοχυρωμένο το δικαίωμα κατανάλωσης μπύρας και μάλιστα γνωρίζουμε πως ήταν ανάλογο της κοινωνικής θέσης.

Στους Αιγυπτίους πρέπει να ήταν γνωστά περισσότερα από τέσσερα είδη μπύρας και πολλοί υποστηρίζουν, πως ήταν το βασικό τους ποτό.

Στους παλαιότερους χρόνους, η μπύρα των ανατολικών λαών παρασκευαζόταν, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που παρασκευάζεται και σήμερα, δηλαδή από κριθάρι και σπανιότερα από άλλα δημητριακά. Η προσθήκη λυκίσκου, σημαντική για τη βελτίωση της γεύσης αλλά και για τη συντήρηση της μπύρας, χρονολογείται περίπου το 1000 π.Χ.

Οι Αρχαίοι Έλληνες φαίνεται πως ήρθαν σε επαφή με τη μπύρα χάρη στους Αιγυπτίους και σύμφωνα με τον Πλίνιο, χρησιμοποιούσαν λυκίσκο στην παρασκευή της.

libation inside header

Η μπύρα ήταν περισσότερο ευπρόσδεκτη στους βορειότερους λαούς, όπως ήταν οι Σκύθες και οι Αρμένιοι, καθώς και στους Ίβηρες.

Οι Κέλτες και τα αρχαία γερμανικά φύλα γνώριζαν την μπύρα από τον 1ο π.Χ. αιώνα, αν και μάλλον αγνοούσαν τον λυκίσκο. Αντικαθιστούσαν τον λυκίσκο ως βελτιωτικό της γεύσης με μείγματα διαφόρων χορταρικών. Η χρήση του λυκίσκου ξεκίνησε στη Γερμανία, κατά τον Μεσαίωνα. Συγκεκριμένα, η πρώτη αναφορά στην καλλιέργεια λυκίσκου χρονολογείται το 768 μ.Χ. στη μονή Φράιζινγκ της Βαυαρίας.

Η παραγωγή της μπύρας μέχρι τον Μεσαίωνα περιοριζόταν μέσα στα σπίτια και παρέμενε δουλειά των γυναικών, ή ακόμα και σε μικρές μονάδες για επιτόπια κατανάλωση (ταβέρνες, χάνια κ.λ.π.). Όμως κατά το τέλος της 1ης χιλιετίας μ.Χ. άρχισε η παραγωγή της να γίνεται και σε μοναστήρια. Ο λόγος που οι μοναχοί ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα, ήταν επειδή ήθελαν ένα γευστικό, θρεπτικό ποτό να συνοδεύει τα γεύματα τους. Επίσης κατά τη διάρκεια της νηστείας η μπύρα επιτρεπόταν και έτσι η παραγωγή της έφτασε σε υψηλά επίπεδα. Κατά συνέπεια, μετά από λίγο καιρό παρήγαγαν μεγαλύτερη ποσότητα από αυτή που χρειάζονταν για τις ανάγκες τους και τελικά άρχισαν το εμπόριό της.

Με την πάροδο των χρόνων, η μπύρα σταδιακά έπαψε να παράγεται οικιακά και μετατράπηκε σε εμπορεύσιμο είδος, αποτελώντας παράλληλα σημαντική πηγή εσόδων για τους άρχοντες.

Η αναγωγή της μπύρας σε εμπορεύσιμο προϊόν είχε ως αποτέλεσμα και την επιβολή μιας περισσότερο αυστηρής νομοθεσίας, ώστε να είναι εγγυημένη και να κατοχυρώνεται η ποιότητα της παραγόμενης μπύρας.

Νόμος αγνότητας
Το 1516, ο βαυαρός δούκας Γουλιέλμος Δ’ εξέδωσε τον «Νόμο Αγνότητας» (γερμ. Reinheitsgebot), ίσως τον αρχαιότερο διατροφικό κανονισμό, που ισχύει και σήμερα. Σύμφωνα με αυτόν, στη γερμανική ζυθοποιία δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται άλλη πρώτη ύλη εκτός από κριθάρι, λυκίσκο και καθαρό νερό. Στον παραπάνω νόμο δεν αναφερόταν καθόλου η μαγιά, καθώς δεν ήταν ακόμη γνωστή.

Μετάβαση στη σύγχρονη εποχή
Με το πέρασμα των χρόνων η διαδικασία της ζυθοποίησης βελτιώθηκε σημαντικά. Καθοριστικό ρόλο στη βελτίωση αυτή έπαιξε η ανακάλυψη, στα μέσα του 19ου αιώνα, της τεχνητής ψύξης καθώς και της παστερίωσης.

Η τεχνικές αυτές επέτρεψαν την παραγωγή κάθε είδους μπύρας ανεξάρτητα από την εποχή του χρόνου. Η ζυθοποιία τελειοποιήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, μετά τα πειράματα του E.C. Hansen γύρω από τους ζυμομύκητες. Τον ίδιο αιώνα ξεκίνησε και η εμπορία εμφιαλωμένης μπύρας.

Σήμερα η βιομηχανία ζύθου έχει μεγάλη ανάπτυξη, περιλαμβάνοντας μερικές μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες αλλά και χιλιάδες μικρούς παραγωγούς, από μπαρ μέχρι τοπικές ζυθοποιίες. Οι εξελίξεις στην παραγωγή πρώτων υλών, στη βυνοποίηση, στη ζυθοποίηση, στην ψύξη, στις μεταφορές, στο marketing και στο εμπόριο έχουν οδηγήσει στην διαμόρφωση μιας πολυεθνικής αγοράς, όπου ο καταναλωτής έχει εκατοντάδες επιλογές ανάμεσα από διάφορους τύπους μπυρών τοπικών, εγχωρίων και εισαγόμενων.

Η παραγωγή μπύρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2015 έφθασε τα 395 εκατομμύρια εκατόλιτρα, και παράγεται σε 7367 ενεργά Ζυθοποιεία.

Σύμφωνα με στοιχεία του 2014 προσφέρει 130.000 άμεσες θέσεις εργασίας και περίπου 2.300.000 έμμεσες, που ισοδυναμούν με το 1% περίπου των θέσεων εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δεύτερη στον κόσμο στην παραγωγή μπύρας, με πρώτη την Κίνα με 465 εκατομμύρια εκατόλιτρα, τρίτη τις ΗΠΑ με 224 εκατομμύρια εκατόλιτρα, τέταρτη την Βραζιλία με 134 εκατομμύρια εκατόλιτρα και πέμπτη την Ρωσία με 89 εκατομμύρια εκατόλιτρα.

Κουλτούρα & Παράδοση/Γνωρίζοντας την μπύρα
Η μπύρα είναι ένα δροσιστικό ποτό με σχετικά χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ, που πίνεται ευχάριστα και αποτελεί χαρακτηριστικό της κοινωνικής επαφής μεταξύ των ανθρώπων. Όταν καταναλώνεται με μέτρο, η μπύρα μπορεί να αποτελέσει μέρος ενός ισορροπημένου και υγιεινού τρόπου ζωής των ενηλίκων.

Το 2015 η Ευρωπαϊκή Ένωση παρήγαγε 395 εκατόλιτρα μπύρας και ο Ευρωπαίος καταναλωτής απολαμβάνει τη μέγιστη δυνατή ποικιλία μπυρών.

Ένα φυσικό προϊόν
Η μπύρα παράγεται εδώ και χιλιάδες χρόνια με σακχαροποίηση και ζύμωση αμυλούχων πρώτων υλών, που κατά κανόνα προέρχονται από δημητριακά και κυρίως από βυνοποιημένο κριθάρι.

Οι περισσότερες μπύρες αρωματίζονται με λυκίσκο, ο οποίος προσθέτει πικράδα και ενεργεί ως φυσικό συντηρητικό. Συχνά, οι ζυθοποιοί προσθέτουν και άλλα αρωματικά συστατικά, όπως βότανα ή φρούτα.

mpira lukiskos

Η τέχνη της ζυθοποίησης
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι ζυθοποιοί μοιράζονται τα μυστικά της τέχνης τους σε διεθνές επίπεδο. Σήμερα η παρασκευή της μπύρας γίνεται με τη χρήση σύγχρονης τεχνολογίας, διατηρώντας παράλληλα και τις παραδοσιακές μεθόδους.
Η κουλτούρα της μπύρας στην Ευρώπη είναι πολυδιάστατη, καθώς σε αυτήν αντανακλώνται οι διαφορετικές παραδόσεις των διαφόρων χωρών.
Η ζυθοποίηση απαιτεί ποιότητα και τέχνη και πραγματοποιείται με σεβασμό στην παράδοση και στις ευρωπαϊκές ρίζες, που την συντήρησαν και την ανέπτυξαν . Η μπύρα στην Ευρώπη παρασκευάζεται σύμφωνα με τις ανώτατες προδιαγραφές ποιότητας.

Χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ
Γενικά, η μπύρα είναι ένα ποτό με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ. Παράλληλα, η μη αλκοολούχος μπύρα είναι μία ανερχόμενη κατηγορία στην Ευρώπη και σε αυτήν εστιάζονται έρευνες για την ανάπτυξη καινοτομιών.

Ένα εξαιρετικό συνοδευτικό για το φαγητό
Η μπύρα είναι ένα ποτό που μπορεί κανείς να το απολαύσει σε πολλές περιπτώσεις. Η φίνα γεύση της αποτελεί ένα εξαιρετικό συνοδευτικό για τα γεύματα. Μάλιστα μερικοί από τους καλύτερους σεφ του κόσμου, προτείνουν την μπύρα ως το ιδανικό συνοδευτικό για συγκεκριμένα πιάτα όπως τυρί, σοκολάτα ή πικάντικα φαγητά.

Παραγωγή Μπύρας

Πρώτες ύλες. Νερό, Κριθάρι, Λυκίσκος, Μαγιά. Αυτές είναι οι τέσσερις παραδοσιακές φυσικές πρώτες ύλες, από τις οποίες πρέπει αποκλειστικά να παρασκευάζεται η μπύρα, σύμφωνα με τον γερμανικό νόμο, γνωστό και ως “νόμος περί αγνότητας της μπύρας” (Reinheitsgebot). Οι μπύρες lager (με βυθοζύμες) μπορούν να παρασκευασθούν μόνον με βύνη από κριθάρι, λυκίσκο, νερό και μαγιά. Ο νόμος αυτός εγκαθιδρύθηκε το 1516 στο Ingolstadt, στην Βαυαρία, από τον Γουλιέλμο IV, Δούκα της Βαυαρίας.
Ο νόμος αυτός ίσχυε και στην Ελλάδα, αλλά πρόσφατα η ελληνική νομοθεσία προσαρμόστηκε στην ευρωπαïκή, με αποτέλεσμα τώρα να μπορούν να χρησιμοποιούνται και άλλες πηγές αμύλου και σακχάρων ως πρώτες ύλες.(ζάχαρη, σιρόπι μαλτόζης, σιρόπι γλυκόζης, βύνη σίτου, ρύζι, αραβόσιτος και άλλα).

Κριθάρι. Το κριθάρι είναι η βασική πρώτη ύλη για την ζυθοποίηση μπύρας. Ο κόκκος του κριθαριού πρέπει πρώτα να βυνοποιηθεί και μετά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ζυθοποίηση.

Λυκίσκος. Το αναρριχητικό φυτό που είναι υπεύθυνο για το χαρακτηριστικό άρωμα και την πικρή γεύση, η οποία προέρχεται από τις ρητίνες και τα αιθέρια έλαια που υπάρχουν μόνο στον κώνο του θηλυκού άνθους. Συμβάλλει στην εξισορρόπηση της γλυκιάς γεύσης που δίνει το κριθάρι στην μπύρα, προσφέροντας μία δροσιστική πικράδα. Οι ρητίνες του λυκίσκου λειτουργούν και ως φυσικό συντηρητικό στη μπύρα.

Νερό. Η μπύρα περιέχει περίπου 92% νερό

Μαγιά. Ένας ζωντανός οργανισμός, που ανήκει στους μύκητες και είναι υπεύθυνος για τη ζύμωση. Κατά τη ζύμωση, η μαγιά μετατρέπει τα σάκχαρα του γλεύκους σε αλκοόλ και διοξείδιο του άνθρακα. Υπάρχουν δύο κυρίως τύποι μαγιάς για τη Ζυθοποίηση: Βυθού και Eπιφανείας (bottom and top fermenting yeast).
Οι μπύρες που ζυμώνονται με βυθοζύμες λέγονται βυθοζύμωτες ή lager μπύρες (συμπεριλαμβανομένου και των τύπων Pils – Pilsner – Pilsener) και αυτές με αφροζύμες λέγονται αφροζύμωτες ή ale.

Στάδια παραγωγής της μπύρας
Η ζυθοποίηση της μπύρας βασίζεται σε μια αρχαία και απλή αρχή – τα φυσικά ζυμώσιμα σάκχαρα αποσπώνται από το βυνοποιημένο κριθάρι (ή άλλο δημητριακό) με την χρήση ζεστού νερού.

1. Βυνοποίηση κριθαριού
Κατά την βυνοποίηση, το κριθάρι αφήνεται να βλαστήσει για περίπου 5 ημέρες. Μετά την πάροδο των ημερών αυτών, η βλάστηση διακόπτεται με φρύξη.
Κατά το σύντομο αυτό χρονικό διάστημα πετυχαίνουμε:
-την ανάπτυξη ενζύμων, τα οποία είναι απαραίτητα στο μετέπειτα στάδιο (ζυθοποίηση).
-την αποικοδόμηση των φυσικών τοιχωμάτων του αμύλου του κόκκου, ώστε αυτό να είναι πιο εύληπτο στο μετέπειτα στάδιο (ζυθοποίηση).
Η βυνοποίηση περιλαμβάνει τρία στάδια: Διαβροχή, Βλάστηση, Φρύξη.

2. Ζυθοποίηση
-Άλεση. Η βύνη αλέθεται σε ειδικό μύλο.
-Ανάμειξη. Το άλεσμα της βύνης αναμιγνύεται με ζεστό νερό. Το άμυλο μετατρέπεται σε ζυμώσιμα σάκχαρα (σακχαροποίηση).
-Διήθηση γλεύκους. Το «γλεύκος» (συντομία για ζυθογλεύκος), αντίστοιχο του μούστου του κρασιού) διαχωρίζεται από τους φλοιούς.
-Βρασμός. Το γλεύκος βράζεται με προσθήκη του λυκίσκου. Στο στάδιο αυτό ελευθερώνονται τα αιθέρια έλαια του λυκίσκου, που δίδουν στην μπύρα το χαρακτηριστικό άρωμα λυκίσκου παράλληλα με τις ρητίνες, ουσίες που είναι υπεύθυνες για την πικράδα της μπύρας και παράλληλα δρούν και ως φυσικά συντηρητικά.
-Κατεργασία γλεύκους. Το στάδιο αυτό περιλαμβάνει απομάκρυνση των πρωτεϊνών με περιδίνηση, ψύξη του γλεύκους, αερισμό γλεύκους και τον εμβολιασμό του με μαγιά.

3. Ζύμωση
Κατά τη ζύμωση, η μαγιά μετατρέπει τα σάκχαρα σε αλκοόλ και διοξείδιο του άνθρακα και σε άλλες ουσίες, που προσδίδουν την χαρακτηριστική γεύση και οσμή.
-Ζύμωση σε σύγχρονα κυλινδροκωνικά δοχεία.
-Ζύμωση σε παραδοσιακά ανοιχτά οριζόντια δοχεία.

4. Σίτευση ωρίμανση
Σε αυτό το στάδιο, επιτυγχάνονται τα εξής
• Η Ζύμωση των μερικών ακόμα ζυμωσίμων σακχάρων που έχουν παραμείνει αζύμωτα.
• Ο Κορεσμός της μπύρας από διοξείδιο του άνθρακα (CO2).
• Η Ωρίμανση της μπύρας και ανάπτυξη ουσιών, που συνεισφέρουν στις οργανοληπτικές ιδιότητες.
• Η Διαύγαση της μπύρας.

5. Φίλτρο
• Το φιλτράρισμα απομακρύνει τη μαγιά και κάποιες πρωτεΐνες. Η φιλτραρισμένη μπύρα είναι διαυγής και έτοιμη να συσκευασθεί σε φιάλες, κουτιά και βαρέλια.
• Υπάρχουν και τύποι μπύρας, που είναι αφιλτράριστες (πχ. Weiss), που έχουν την χαρακτηριστική θολότητα από τις αιωρούμενες πρωτεΐνες και τη μαγιά.

6. Συσκευασία εμφιάλωση
• Εχθρός της μπύρας είναι το οξυγόνο, γι αυτό η εμφιάλωση γίνεται παρουσία ανθρακικού. Η φιάλη, πριν γεμίσει, αδειάζεται από τον αέρα, που περιέχει, ο οποίος αντικαθίσταται από ανθρακικό. Ακολουθεί το γέμισμα.
• Για λόγους βιολογικής σταθερότητας έπεται παστερίωση ή αποστειρωτική διήθηση. Το στάδιο αυτό δεν είναι απαραίτητο, αλλά σε αυτήν την περίπτωση η μπύρα θα έχει μικρότερη διάρκεια ζωής.

Αποθήκευση Μπύρας
Τι επηρεάζει την ποιότητα της μπύρας κατά τη φάση διακίνησης και αποθήκευσης;
Όσο πιο φρέσκια είναι μια μπύρα, δηλαδή εντός του χρόνου ζωής που δηλώνει ο παρασκευαστής, τόσο καλύτερη θεωρείται.
Ο χρόνος είναι εχθρός της μπύρας σε αντίθεση με άλλα προϊόντα, όπως π.χ. το κόκκινο κρασί. Όσο η μπύρα παλιώνει είναι πιθανό να αναπτυχθούν σταδιακά κάποιες ανεπιθύμητες γεύσεις, όπως ψωμιού, χαρτιού, δέρματος, σταφίδας. Λόγω του αλκοόλ ωστόσο, δεν αναπτύσσονται παθογόνοι μικροοργανισμοί.

Η ημερομηνία λήξης προστατεύει τον καταναλωτή από αυτές τις αποκλίσεις στη γεύση, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που έχει θέσει ο παρασκευαστής της κάθε μπύρας. Ωστόσο, ακόμα αν η μπύρα καταναλωθεί μετά από αυτήν την ημερομηνία, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα για την υγεία, εκτός από την αλλοίωση στη γεύση.

Ο γενικός κανόνας που ακολουθείται κατά τη διακίνηση και την πώληση της μπύρας στον καταναλωτή είναι το FEFO (First Εxpired First Out), δηλαδή:
«Όποια παρτίδα παράγεται πρώτη (και θα λήξει πρώτη), πρέπει να εισάγεται πρώτη στην Αποθήκη Διακίνησης, να εξάγεται πρώτη από αυτήν και να πωλείται πρώτη».

Θερμοκρασία αποθήκευσης
• Κατά τη μεταφορά και την αποθήκευση η μπύρα πρέπει να προστατεύεται αποτελεσματικά από ακραίες υψηλές ή χαμηλές θερμοκρασίες.
• Η μεταφορά της σε κατάλληλο αποθηκευτικό χώρο θα πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν γρηγορότερα και η παραμονή της σε ανοιχτό χώρο να είναι στιγμιαία.
• Γενικότερα, θερμοκρασίες πάνω από 25° C θα πρέπει να αποφεύγονται σε κάθε περίπτωση.

Η γεύση, η διαύγεια και η διάρκεια της ζωής της μπύρας επηρεάζονται σημαντικά από τη θερμοκρασία που επικρατεί στον αποθηκευτικό της χώρο. Γι’ αυτό:
• Η αποθήκευση της μπύρας δε θα πρέπει να γίνεται κοντά σε θερμές πηγές.
• Ο επαρκής εξαερισμός στον αποθηκευτικό χώρο είναι απόλυτα απαραίτητος.
• Η μπύρα δεν πρέπει να τοποθετείται σε καταψύκτες (π.χ. καταψύκτες παγωτών), διότι μπορεί να υπάρξει κρυστάλλωση και άλλες ποιοτικές μεταβολές, όπως ανεπιθύμητα θολώματα ή / και διαρροή από το καπάκι.

Φως
Με την επιρροή του φωτός, φυσικού από τον ήλιο ή ακόμα και τεχνητού, η μπύρα χάνει τη λεπτή χαρακτηριστική γεύση της, φαινόμενο που ονομάζεται «χτύπημα από τον ήλιο» (lightstruck). Μπορεί κανείς να καταλάβει εύκολα αυτήν την απόκλιση στη γεύση, αν πάρει δύο μπουκάλια, αφήσει το ένα 1-2 μέρες στον ήλιο και μετά συγκρίνει την μυρωδιά τους.
Γι’ αυτό το λόγο, τα μπουκάλια της μπύρας δε θα πρέπει να εκτίθενται απευθείας στο φως του ηλίου, καθώς, ακόμα και λίγα λεπτά παραμονής στο ηλιακό φως είναι ικανά να αλλοιώσουν την ποιότητά της. Ακόμα και όταν η αποθήκευση γίνεται σε κλειστό χώρο, ο φωτισμός χρειάζεται να είναι ήπιος.

Θέση αποθήκευσης
Οι φιάλες αλλά και τα κουτάκια της μπύρας πρέπει αποθηκεύονται σε όρθια θέση.

mpira 710x401

larissorama 1991