13
Σαβ, Αυγ
5 New Articles

Ακόμη ένας θησαυρός του Νικ. Παπαθεοδώρου στα βιβλιοπωλεία “Ιχνηλατώντας την παλιά Λάρισα – Δ΄”

Βιβλίο
Typography
  • Smaller Small Medium Big Bigger
  • Default Helvetica Segoe Georgia Times

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία (αφού ήδη έγινε η παρουσίασή του στην πόλη μας) το βιβλίου του Νικόλαου Παπαθεοδώρου

 

“Ιχνηλατώντας την παλιά Λάρισα – Δ΄ - 51 εβδομαδιαία δημοσιεύματα στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ κατά το έτος 2017".

Είναι βέβαια το 4ο του είδους του ιατρού και ιστοριοδίφη πλέον κ. Παπαθεοδώρου, που έχει κάνει εκπληκτική δουλειά ανακαλύπτοντας και παρουσιάζοντας σε όλους εμάς την παλιά Λάρισα μέσα από φωτογραφίες και απίστευτη έρευνα και αναλύσεις ιστορικές που αφήνουν βαρύ αποτύπωμα στην πόλη μας.
Πρόκειται για βιβλία που δεν πρέπει να λείπουν από κανένα σπίτι Λαρισαίου και νομίζω κάποια στιγμή, ίσως πρέπει να ψηφιοποιηθούν και να πωλούνται με κάποιο αντίτιμο και σε αυτήν την μορφή ηλεκτρονικού αρχείου.

Χορηγός της Δ’ έκδοσης, όπως και των προηγούμενων τόμων του «Ιχνηλατώντας» είναι ο επιχειρηματίας κ. Ελευθέριος Σαΐτης.

ex 31 12 final 2017

Παρακάτω παραθέτουμε την αναφορά του Αντιδημάρχου Πολιτισμού κ. Πάνου Σάπκα στο κ. Παπαθεοδώρου και στο έργο του την ημέρα της παρουσίασης του βιβλίου:
Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για κάποιον που εκτιμάς, σέβεσαι, θαυμάζεις, όσο παράλογο κι αν ακούγεται.
Γιατί δεν ξέρεις τι να πρωτοπείς.
Κι εγώ τον Νίκο Παπαθεοδώρου τον γνωρίζω πολλά χρόνια, τον εκτιμώ, τον σέβομαι, τον θαυμάζω.
Πρώτα απ' όλα, ως γιατρό. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, γιατί υπήρξε σπουδαίος γιατρός. Αλλά φαίνεται ,η ιδιότητα του ιστοριοδίφη έχει... καπελώσει αυτή την προσφορά του.
Κι όμως, οι 9.000 και πλέον γυναίκες που ξεγέννησε και οι οικογένειές τους, πρώτα τον θυμούνται ως γιατρό.
Η ιατρική ήταν η εργασία του, η επιστήμη του, την οποία υπηρέτησε με ήθος και συνέπεια, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε και τότε μπόρεσε να αφιερωθεί στο πάθος του, την αγάπη του, το μεράκι του.
Όσο εργαζόταν, μάζευε, μάθαινε, έψαχνε, ανακάλυπτε. Ήταν συλλέκτης. Δεν άφηνε δημοπρασία για δημοπρασία, συνδέθηκε με άλλους συλλέκτες, τριγύριζε σε βιβλιοπωλεία, παλαιοβιβλιοπωλεία, βιβλιοθήκες, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Όταν συνταξιοδοτήθηκε, άρχισε να ταξινομεί και να γράφει... Κι από συλλέκτης, έγινε ιστοριοδίφης. Προς μεγάλη μας τύχη.
Είμαστε τυχεροί που υπάρχει ένας άνθρωπος που με τόση αφοσίωση, προσήλωση, σταθερότητα, βιογραφεί τη Λάρισα, γράφει την ιστορία της πόλης μας, κυρίως από την απελευθέρωσή της και μετά και μάλιστα με έναν τρόπο που σου δημιουργεί μια ευφροσύνη και μια οικειότητα.
Εδώ θέλω να σημειώσω, πως είμαστε τυχεροί επιπλέον, που η εφημερίδα Ελευθερία, επίσης μάρτυρας και πηγή της νεώτερης ιστορίας μας, δημοσιεύει την έρευνά του, και ο επιχειρηματίας Ελευθέριος Σαΐτης. αναλαμβάνει την έκδοσή της σε βιβλία.
Δεν ξέρω τι θα κάναμε χωρίς τους χορηγούς. Αν θα καταφέρναμε να διοργανώσουμε μεγάλους πολιτιστικούς θεσμούς, συναυλίες, ή να εκδώσουμε βιβλία σαν αυτό, που αποτελούν κάτι σαν διαπιστευτήρια για την πόλη.
Γιατί η Λάρισα, είναι μία από τις παλιότερες πόλεις της Ευρώπης, με μεγάλη και πλούσια δραστηριότητα. Όπως έχει πει κι ο ίδιος ο Νίκος, η Λάρισα ποτέ δεν υπήρξε χωριό, σε όλα της τα χρόνια. Ήταν πάντοτε μεγαλούπολη. Η Αθήνα, υπήρξε χωριό επί τουρκοκρατίας.
Σήμερα, παρουσιάζουμε τον τέταρτο τόμο της σειράς “Ιχνηλατώντας την παλιά Λάρισα”. Και αυτός, όπως και οι προηγούμενοι, πιστεύω πως πρέπει να βρίσκονται στη βιβλιοθήκη κάθε Λαρισαίου.
Γιατί, κάτι θα μάθει που θα τον αφορά. Γιατί είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας. Γιατί αν ξέρουμε τι συνέβηκε στο παρελθόν, και μάλιστα το πρόσφατο, ποιες προσωπικότητες τη λάμπρυναν ή τη χαντάκωσαν, πώς χειριστήκαμε αυτό το θέμα ή το άλλο, έναν σεισμό, μια πλημμύρα, μια πυρκαγιά, μια κρίση, πώς περνούσαμε τον καιρό μας, πώς διασκεδάζαμε, αν και πώς μορφωνόμασταν, πως αντιδρούσαμε στα γεγονότα της εποχής, θα ξέρουμε από πού ερχόμαστε και θα βρούμε πιο εύκολα πού πηγαίνουμε και τι πρέπει να αλλάξουμε, τι να κρατήσουμε και τι να πετάξουμε.
Η νέα έκδοση, η τέταρτη, περιλαμβάνει 51 κείμενα που δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στην «Ελευθερία» το 2017, και σε αυτή θα βρούμε κείμενα που προέκυψαν από έρευνα ετών, αλλά και χαρακτικά, κάρτες, έγγραφα, πολύτιμες φωτογραφίες – όλα τεκμήρια για πρόσωπα, οικογένειες, κτήρια, στιγμιότυπα από την καθημερινή ζωή αλλά κι από ξεχωριστές περιστάσεις.
Σε αυτό το σημείο, να αναφερθώ στην ίδρυση της Φωτοθήκης Λάρισας, έμπνευση του συγγραφέως, που μαζί με άλλους Λαρισαίους που αγαπούν εξίσου την πόλη και την ιστορία της, (γιατί φωτογραφία σημαίνει ιστορία), οι Θανάσης Μπετχαβές, Βαγγέλης Ρηγόπουλος, Γιώργος Γραβάνης, Θωμάς Κυριάκος, Αχιλλέας Καλτσάς και Σπύρος Μπαρμπούτης. τις ψάχνουν, τις βρίσκουν, τις ταυτοποιούν, τις ταξινομούν, και μας διαφωτίζουν.
Εξαιτίας της Φωτοθήκης άλλωστε, το υπουργείο Εσωτερικών ενέταξε την πρόταση του Δήμου Λαρισαίων για το μεσοπολεμικό κτίριο Μουσών, στο οποίο προβλέπεται η δημιουργία του πολυπόθητου μουσείου της πόλης. Το έργο, όπως γνωρίζετε, εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης» και σε αυτό ελπίζουμε να στεγάσουμε το περίφημο αρχείο του Νίκου Παπαθεοδώρου.
Επιθυμία της ομάδας της Φωτοθήκης, είναι να μην χαθεί κανένα αρχείο από όσα έχουν Λαρισαίοι στα σπίτια τους. Ακόμη, η ψηφιοποίηση του υλικού, ώστε να είναι προσιτό μέσω του Διαδικτύου σε όποιον ενδιαφέρεται να μάθει και να δει περισσότερα ή κάτι να προσθέσει. Κι αυτό, θα είναι το θησαυροφυλάκιο της ιστορίας μας.
Θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ σε μερικά από τα θέματα αυτής της έκδοσης, στα οποία έχω αδυναμία (και θα το καταλάβετε το γιατί).
Ξεκινώντας από το πρώτο, “Τα πρώτα φαρμακεία της Λάρισας” με Νο 1 να είναι το Φαρμακείο του Αστεριάδη. Βρισκόταν κοντά στη γωνία των οδών Αλεξάνδρας (Κύπρου) και Πανός, στην βορειοανατολική γωνία της Κεντρικής Πλατείας Θέμιδος.
Θεωρείται το παλαιότερο φαρμακείο της Λάρισας και λειτουργούσε από την περίοδο της τουρκοκρατίας . Το ίδρυσε ο εμπειρικός γιατρός και βοτανολόγος Αναστάσιος Αστεριάδης στη δεκαετία του 1860 και λειτούργησε σαν Βοτανοπωλείο. Ακολούθησε ο ανεψιός του Κωνσταντίνος Αστεριάδης (1856-1908), ο οποίος εργαζόταν από μικρό παιδί κοντά του. Ο τελευταίος πέθανε το 1908 σε ηλικία 52 ετών και ως διάδοχος προοριζόταν ο πρωτότοκος γιος του Αγαμέμνων (1895-1953), ο οποίος όμως τη χρονολογία του θανάτου του πατέρα του ήταν μόλις 13 ετών. Ο Αγαμέμνων σπούδασε φαρμακευτική και κληρονόμησε το φαρμακείο του πατέρα του, το οποίο λειτούργησε μέχρι τον θάνατό του το 1953. Την περίοδο εκείνη ανέλαβε να συνεχίσει τη λειτουργία του ο φαρμακοποιός της Λάρισας Νικόλαος Βλαχοστέργιος, ο οποίος το διατήρησε μέχρι την κατεδάφισή του. Στη δεκαετία του 1990 το φαρμακείο κατεδαφίστηκε και στη θέση του υψώθηκε μια πολυώροφη πολυκατοικία.
Όμως, από το παλαιό φαρμακείο του Βλαχοστέργιου-Αστεριάδη, οι αείμνηστοι Γιώργος & Λένα Γουργιώτη, είχαν την πρόνοια να διασώσουν ολόκληρο το περιεχόμενό του, με τα ράφια, τις εμαγιέ ταμπελίτσες στα συρτάρια και τα ντουλάπια, τη ζυγαριά, την αριθμομηχανή και τα διάφορα πολύτιμα σκεύη του, ακόμα και την εξωτερική επιγραφή Φαρμακείον Αγαμ. Αστεριάδου.
Αυτό το φαρμακείο δεσπόζει στη μόνιμη έκθεση του Λαογραφικού Ιστορικού μας Μουσείο. Και τι ωραία να συνοδεύεται από όλες αυτές τις πληροφορίες που μας δίνει ο Νίκος Παπαθεοδώρου.
Λαμπρό μέλος της μεγάλης οικογένειας των «Αστεριάδηδων», ο Αχιλλέας Αστεριάδης, ο οποίος υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους δημάρχους της Λάρισας.
Ο Αχιλλέας γεννήθηκε εδώ το 1855 και μετά την εγκύκλια παιδεία του, σπούδασε με τη φροντίδα του θείου του στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία, όπου ειδικεύτηκε στη χειρουργική.
Επιστρέφοντας από την Γαλλία, βρήκε τη Θεσσαλία σε έντονη επαναστατική κίνηση και πήρε μέρος, μαζί με πολλούς εξέχοντες χριστιανούς κατοίκους της περιοχής, στην αποτυχημένη επανάσταση του 1878 κατά των Τούρκων. Το 1882 το Ιατροσυνέδριο του έδωσε την επίσημη άδεια ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος. Εκτός από την ιατρική του ιδιότητα, αναμείχθηκε από νωρίς και στην τοπική πολιτική σκηνή και στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 1891 αναδείχθηκε Δήμαρχος και η θητεία του κράτησε μέχρι το 1895. Το 1903 και το 1908 εκλέχθηκε εκ νέου δήμαρχος.
Κατά τη διάρκεια της μεγάλης δημαρχιακής του θητείας, οικοδομήθηκε ο προσφυγικός συνοικισμός της Νέας Φιλιππούπολης για τους πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας, η Λάρισα είδε για πρώτη φορά ηλεκτρικό φωτισμό, στα κεντρικά τμήματα της πόλης, θεμελιώθηκε και λειτούργησε η Αβερώφειος Γεωργική Σχολή, ιδρύθηκε το 1910 το Εργατικό Κέντρο Λαρίσης, με δική του πρωτοβουλία διοργανώθηκαν το 1904 Πανελλήνιοι Ιππικοί Αγώνες και το 1911 Γεωργοκτηνοτροφική Εκθεση στο πλαίσιο της ετήσιας εμποροπανήγυρης, τα οποία άφησαν εποχή και πρωτοστάτησε και σε πολλά έργα που είναι δύσκολο να απαριθμηθούν.
Πάνω απ' όλα όμως έμεινε γνωστός στην πόλη για τις πολλές δωρεάν ιατρικές του πράξεις, τόσο στο δημοτικό νοσοκομείο, όσο και ιδιωτικά.
...................................
Επίσης, το κείμενο για τον Δημήτρη Χατζηγιάννη, δικηγόρο και δήμαρχο της Λάρισας, ο οποίος εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής το 1910 σε ηλικία 22 ετών και επιπλέον, κάτι που γνωρίζουν ελάχιστοι συμπολίτες, υπήρξε για ένα μικρό χρονικό διάστημα αρχηγός πολιτικού κόμματος, του Πανελλήνιου Αγροτικού Ριζοσπαστικού Κόμματος .
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός με πόση αγάπη με περιέβαλλε!
Πέθανε στη Λάρισα τον Μάιο του 1973 και όπως γνωρίζετε, προς τιμήν του ιδρύθηκε το Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο.
Πνεύμα αδάμαστο, από νωρίς ασχολήθηκε με το αγροτικό ζήτημα. Ενώ φοιτούσε στη Νομική σχολή δημοσίευε σχετικά άρθρα σε εφημερίδες της Θεσσαλίας και της Αθήνας και στα τέλη του 1909- αρχές του 1910, συμμετείχε στην προετοιμασία συγκεντρώσεων για το αγροτικό ζήτημα σε χωριά της Λάρισας. Μετά την εξέγερση στο Κιλελέρ, στις 6 Μαρτίου 1910, συνελήφθη και κατηγορήθηκε, όπως και άλλα άτομα, ως υποκινητής της εξέγερσης.

...............................

Με συγκινεί να διαβάζω για την οικογένεια Γέμτου. Ήρθε σχεδόν μαζί με τη δική μου οικογένεια στη Λάρισα, από την περιοχή του Μοναστηρίου.
Ο Πέτρος Γέμπτος από τη Νιζόπολη στη Λάρισα, λόγω ενός τραγικού περιστατικού, (να το διαβάσετε), προσχώρησε στη «Φιλόπτωχο Μακεδονική Αδελφότητα», πρόεδρος της οποίας ήταν ο γιατρός και ο πρόγονός μου Μιχαήλ Σάπκας, που η καταγωγή του ήταν από το Μεγάροβο, μια ελληνική κοινότητα γειτονική με τη Νιζόπολη. Ο Γέμτος από κτηνοτρόφος έγινε έμπορος και πρόκοψε με το παραπάνω.
.....................................
Πόσο σπουδαία είναι και η ιστορία της Ελληνικής Μέριμνας Παράρτημα Λαρίσης, που ιδρύθηκε με σκοπό να ανακουφίσει τη δυστυχία που είχε αφήσει πίσω της η κατοχή και να συμβάλλει στην ενίσχυση και περίθαλψη όσων είχαν ανάγκη, ιδίως του παιδικού πληθυσμού, σε αγαστή συνεργασία με το Κεντρικό τμήμα των Αθηνών.
Πρώτη πρόεδρος η Μαρίκα Χατζηγιάννη ,σύζυγος του δημάρχου Χατζηγιάννη, που βοήθησαν τα μέγιστα στην ίδρυση της «Παιδικής Στέγης», το ιστορικό ακίνητο της οποίας πέρασε στον Δήμο Λαρισαίων και πιστεύω ότι θα συνεχίσει να προσφέρει στο παιδί.
........................................
Διαβάζοντας για τις θεατρικές σκηνές της παλιάς Λάρισας καταλαβαίνει κανείς, πού οφείλουμε το θεσσαλικό μας θέατρο, που πάνω από 40 χρόνια και περνώντας από 40 κύματα, εξακολουθεί να κρατάει τα πρωτεία απ' όλα τα θέατρα της ελληνικής περιφέρειας.
Ως πρώτη υποτυπώδης θεατρική σκηνή στη Λάρισα μπορεί να θεωρηθεί το «Θέατρο Απόλλων». Είχε αρχίσει τη λειτουργία του την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα και βρισκόταν ακριβώς αριστερά αμέσως μετά την έξοδο από την μεγάλη πέτρινη γέφυρα του Πηνειού.
Οι πρώτες κανονικές θεατρικές σκηνές αρχίζουν ουσιαστικά να εμφανίζονται στη Λάρισα από την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Δύο βρίσκονταν στο Λόφο της Ακρόπολης και άλλες δύο στην Κεντρική Πλατεία.
Θέατρο οι Λαρισαίοι παρακολουθούσαν προπολεμικά και σε άλλα μέρη (Λέσχη Ασλάνη, κινηματοθέατρο Ολύμπια στην πλατεία Ταχυδρομείου, κινηματοθέατρο Πάλλας. Από εδώ πέρασαν θρυλικοί θίασοι όπως της Κοτοπούλη,της Κυβέλης,του Χρηστομάνου, του Μουσούρη και πολλών άλλων εκείνης της εποχής.
.....................................
Δεν θα παραλείψω να αναφέρω τη Λαρισαία καλλονή Υβόννη (Γόνη) Κυρλή, κόρη του Στέφανου Κυρλή. Ο Νίκος Παπαθεοδώρου έγραψε γι' αυτήν διαβάζοντας το βιβλίο του δημοσιογράφου Δαμιανού Βουλγαράκη «Αληθινές Ιστορίες της Κατοχής» όπου υπάρχει κείμενο το οποίο αναφέρεται στην οικογένεια Στέφανου Κυρλή, με τίτλο «Ενας ξανθός άγγελος στην υπηρεσία της Εθνικής Αντίστασης”, βασισμένο σε συνέντευξη που έδωσε η Γόνη στον αείμνηστο δημοσιογράφο.
Η μητέρα της Νίκη, καταγόταν από το Μοναστήρι και ήταν το γένος Σάπκα. Ο γιατρός και δήμαρχος Μιχαήλ Σάπκας ήταν πρώτος εξάδελφός της και μάλιστα το 1955, συνόδευσε τη Γόνη στην εκκλησία, γιατί ο πατέρας της, είχε εν τω μεταξύ πεθάνει. Η αντιστασιακή δράση της Γόνης Κυρλή άρχισε σε πολύ νεαρή ηλικία, από μαθήτρια. Τι έκανε στην αντίσταση μπορείτε να το διαβάσετε στο βιβλίο.
Εγώ, τη θυμάμαι να μας επισκέπτεται εντυπωσιακή όπως πάντα (ήταν ξαδέρφη του πατέρα μου), φέρνοντας δώρο ένα πίνακα ζωγραφικής της ίδιας (ήταν και ζωγράφος).
........................................
Κι' από τα πρόσωπα στα κτήρια. Ένα από τα πλέον εμβληματικά κτίσματα της Λάρισας,το οποίο κατόρθωσε να διασωθεί από τις διάφορες θεομηνίες και τις πολεμικές συγκρούσεις που γνώρισε η πόλη μας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, είναι ο Πύργος του Χαροκόπου.
Γνωστός στους Λαρισαίους, μικρούς και μεγάλους, βρίσκεται στην είσοδο της Γιάννουλης και το κουφάρι του στέκεται σήμερα σαν αποδυναμωμένος φρουρός στις εσχατιές της Λάρισας. Ιδιοκτήτης του υπήρξε ο γνωστός εθνικός ευεργέτης Παναγής Χαροκόπος.
Το 1939 ο νεώτερος Παναγής Χαροκόπος νυμφεύθηκε την Αμαλία-Μελίνα Μερκούρη, η οποία κατοίκησε για μικρά χρονικά διαστήματα στον πύργο. Μεγάλοι σε ηλικία κάτοικοι της Γιάννουλης τη θυμούνται από την ιππασία που έκανε τριγυρνώντας στα κτήματα του Χαροκόπου, καβάλα πάνω σε ένα άσπρο άλογο. Κατά τη διάρκεια της κατοχής οι ιδιοκτήτες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον πύργο ο οποίος επιτάχθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα και κρίθηκε κατάλληλος για να στεγάσει το στρατηγείο τους.
Το 1988 το κονάκι, όπως το ονόμαζαν οι κληρονόμοι του Παναγή Χαροκόπου, κρίθηκε διατηρητέο από την υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, χωρίς όμως να φροντίσει για την συντήρησή του όσο ήταν αρμόδια υπουργός. Συγχρόνως το εγκατέλειψαν και οι ιδιοκτήτες του και με τον θάνατο του Γεωργίου Χαροκόπου, το κτίσμα με τον περιβάλλοντα χώρο ερήμωσε.
Και όπως ορθώς σημειώνει ο συγγραφέας, ενώ το κτίριο λόγω της ισχυρής κατασκευής του μπόρεσε να ξεπεράσει τις κακουχίες της κατοχής, φαίνεται ότι δεν πρόκειται πλέον να επιβιώσει για πολύ από τις φθορές που συσσωρεύει η εγκατάλειψη, ο χρόνος και η αδιαφορία, κρατική ή ιδιωτική, καθώς καθημερινά διαπιστώνουμε ότι οδηγείται στην αυτοκαταστροφή, λες και έχουμε πολλά τέτοια σπουδαία ιστορικά κτίσματα στην περιοχή μας...
Είναι αλήθεια ότι ο Πύργος του Χαροκόπου αποτελεί εξέχουσας σημασίας, πολιτιστικό μνημείο για τον τόπο μας και τη χώρα μας και συντάσσομαι απολύτως με τις προσπάθειες του Συλλόγου «Φίλοι του Πύργου Χαροκόπου» που ιδρύθηκε πριν από δύο χρόνια.
Όμως, ο Πύργος είναι αρμοδιότητας του Υπουργείου Πολιτισμού αλλά και του ιδιώτη-ιδιοκτήτη που τον αγόρασε προς εκμετάλλευση και προς αυτούς πρέπει να απευθυνθούμε, μαζί, δήμος και πολίτες, για να τον σώσουμε.
.............................
Να μην το χάσουμε κι αυτό, όπως συνέβηκε με το κτήριο Τριπουλά - Λάμπρου που βρισκόταν στη γωνία των σημερινών οδών Ρούσβελτ και Μανδηλαρά, το οποίο επίσης το 1988, το υπουργείο Πολιτισμού με απόφασή του χαρακτήρισε ως διατηρητέο έργο τέχνης.
Κι όμως, περί τα μέσα της δεκαετίας του 1990, στη θέση του αρχοντικού Τριπουλά κατασκευάσθηκε μια πολυώροφη, απρόσωπη και αρχιτεκτονικά αδιάφορη οικοδομή.
Έμειναν μόνον οι φωτογραφίες για να θυμίζουν την ομορφιά που χάθηκε και την οποία αναπολούμε κάθε φορά που περνάμε από αυτό το σημείο, όσοι από τους μεγαλύτερους γνωρίσαμε το κτήριο.
Η γραφή του Νίκου Παπαθεοδώρου δεν συναρπάζει μόνο, αλλά και αφυπνίζει, επισημαίνοντας πως, με την κατεδάφιση του αρχοντικού Τριπουλά, ένα σημαντικό ιστορικό κτίσμα της Λάρισας χάθηκε χωρίς επιστροφή.
Πάντα όμως θα παραμένει στα χείλη των πολιτών της Λάρισας ένα πελώριο και αναπάντητο ΓΙΑΤΙ. Γιατί επιτρέψαμε χωρίς αντίσταση να καταστραφεί όλη αυτή η ομορφιά; Γιατί αφήσαμε να σβήσει και να εξαφανισθεί για πάντα η ιστορική αίγλη που τα περιέβαλε; Και το κυριότερο με ποιο δικαίωμα διαγράφουμε καθημερινά τα οράματα, τις προσδοκίες και καταστρέφουμε τα έργα των χειρών των προγόνων μας, οι οποίοι πλέον είναι ανήμποροι να αντιδράσουν;
.................................................
Δε θέλω να σας κουράσω. Με αφορμή τα γραπτά του Νίκου, θα μπορούσα να σας μιλάω για ώρες...
Μερικά από τα κείμενά του, δεν σας κρύβω ότι με στοιχειώνουν, όπως αυτό για τον Πύργο Χαροκόπου που εξακολουθεί να υπάρχει και κάτι πρέπει να κάνουμε όσο είναι καιρός ή για το αρχοντικό Τριπουλά που χάθηκε.
Άλλα με κάνουν να νιώθω μια γλυκιά νοσταλγία, όπως αυτά που αναφέρονται σε πρόσωπα της οικογένειάς μου ή πρόσωπα που συνδέονταν με την οικογένειά μου.
Ή θαυμασμό, όπως για την οικογένεια Κουτσίνα που επί δύο περίπου αιώνες έχει άρρηκτα συνδεθεί με την ιστορία της Θεσσαλίας και περισσότερο της Λάρισας, καθώς μαζί με άλλους εξέχοντες οικονομικούς παράγοντες της πόλης ίδρυσαν το 1925 την Ε.Υ.Η.Λ. (Εταιρεία Υδρεύσεως Ηλεκτρισμού Λαρίσης) και κατάφεραν μ' αυτό τον τρόπο κάθε σπίτι της πόλης να έχει τρεχούμενο και υγιεινό νερό και άπλετο φως.
Το 1924, σε δικό του οικόπεδο, κατασκεύασε τη Στοά Κουτσίνα, έναν πεζόδρομο ο οποίος συνέδεε τους δρόμους Ερμού και Πανός. Μέσα στη στοά κατασκεύασε 25 περίπου καταστήματα, μεταξύ των οποίων ήταν και το δικό του, με πρόσοψη και στην οδό Ερμού και στη στοά. Χάρη στη δωρεά του ζεύγους Κουτσίνα οικοδομήθηκε το 4ο Γυμνάσιο και Λύκειο Θηλέων. Στον εξωτερικό τοίχο επί της οδού Ηπείρου έχει αναρτηθεί η επιγραφή: «4ο Γυμνάσιο - Λύκειο Λαρίσης. Δωρεά Ανδρέου και Αννης Κουτσίνα».
Ακόμη, θαυμασμό για τον ζωγράφο-σύμβολο της Λάρισας Αγήνορα Αστεριάδη που ασχολήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του με όλα τα είδη της εικαστικής τέχνης και άφησε διαχρονικό το στίγμα του ταλέντου του.
Μέσα από αυτά τα κείμενα, ταξιδεύω στην παλιά Λάρισα, ονειρεύομαι, αλλά κυρίως αναλογίζομαι, αν κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε γι' αυτή την πόλη; Είμαστε αντάξιοι της ιστορίας της, αντάξιοι των προγόνων μας; Πού κάναμε λάθος; Τι μπορούμε να διορθώσουμε; Είναι η Λάρισα μια πόλη αξιοβίωτη;
Είναι κοινή η ευθύνη.
Με τα γραφόμενά του, αυτό που πάνω απ' όλα προσφέρει ο Νίκος Παπαθεοδώρου, είναι η δημιουργία μιας συλλογικής αυτογνωσίας, μέσω της οποίας μπορούμε να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε πως θα κάνουμε καλύτερο το παρόν κι ακόμη καλύτερο το μέλλον μας.
Τον ευχαριστώ από καρδιάς... Για όλα αυτά που έχω μάθει, νιώσει, συγκρίνει, εμπνευστεί.
Ξέρω πως είναι μια εξαιρετικά επίπονη εργασία, μια μεγάλη ευθύνη, αλλά ξέρω κιόλας πως την ευχαριστιέται.

larissorama 1991

Εγγραφείτε δωρεάν στην υπηρεσία συνδρομής ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για να λαμβάνετε ειδοποιήσεις όταν υπάρχουν νέα events.
Νέα events από το larissorama.gr